Lou en het geheim van de gouden sleutel

De volgende ochtend dacht Lou nog steeds aan het voorwerp dat onder het houten bruggetje had geglinsterd. Zodra de eerste zonnestralen over het erf schenen, draafde ze terug naar de beek.

Tussen twee ronde stenen lag een kleine gouden sleutel.

Lou boog haar hoofd en bekeek hem aandachtig. Aan de bovenkant van de sleutel stond een klein blaadje afgebeeld. Het leek precies op het vlekje op haar zij.

“Dat kan toch geen toeval zijn?” fluisterde Lou.

Op de leuning van het bruggetje landde het roodborstje dat ze gisteren had ontmoet. Het keek naar de sleutel en floot een kort, vrolijk deuntje.

“Heb jij deze sleutel eerder gezien?” vroeg Lou.

Het vogeltje draaide zijn kopje schuin. Daarna vloog het richting de oude stal.

Lou pakte de gouden sleutel voorzichtig tussen haar tanden en volgde hem.

In de stal probeerde ze eerst de grote houten deur. De sleutel paste niet. Daarna bekeek ze het kastje waarin de borstels en kammen lagen. Ook daar was het sleutelgat veel te groot.

“Misschien hoort hij bij de oude voerkist,” bedacht Lou.

Ze duwde de sleutel in het roestige slot van de kist. Hij ging een klein stukje naar binnen, maar wilde niet draaien.

“Nee, dit is hem ook niet.”

Lou ging op een hoopje stro zitten. Ze had gedacht dat het geheim snel opgelost zou zijn, maar op het erf waren veel meer sloten dan ze ooit had opgemerkt.

Het roodborstje hipte ongeduldig over een houten balk. Toen vloog het naar buiten en verdween achter de stal.

“Wacht op mij!” riep Lou.

Achter de stal liep een smal pad naar de oude eik aan de rand van de wei. Lou kwam hier niet vaak. De wortels van de boom waren dik en kronkelden als lange vingers over de grond.

Het roodborstje landde precies tussen twee wortels.

Daar zat, bijna helemaal verborgen onder mos en blaadjes, een piepklein houten deurtje.

Lou hield haar adem in.

In het midden van het deurtje zat een sleutelgat.

“Zou dit het zijn?”

Ze schoof de gouden sleutel voorzichtig in het slot. Deze keer paste hij precies. Lou draaide hem naar rechts.

Klik.

Het deurtje sprong open.

Achter het deurtje lag geen schat van munten of glimmende juwelen. Er lag alleen een opgerold stuk papier, vastgebonden met een groen lint.

Lou trok het voorzichtig naar buiten en rolde het open op het gras.

Het was een kaart.

Ze herkende de stal, de beek en het houten bruggetje. Ook de oude eik stond erop getekend. Vanaf de boom liep een gestippelde lijn verder naar een plek die Lou nog nooit had bezocht.

Aan het einde van de lijn stond een groot rood kruis.

Maar er was iets vreemds aan de kaart. Halverwege splitste de route zich in tweeën. Het ene pad liep door een veld vol bloemen. Het andere pad volgde de kronkelende beek en verdween tussen hoge bomen.

“Welke kant zou ik moeten kiezen?” vroeg Lou.

Het roodborstje sprong van het ene getekende pad naar het andere. Blijkbaar wist hij het ook niet.

Lou keek naar het rode kruis. Ze voelde kriebels in haar buik. Ze wist niet wat haar daar te wachten stond, maar één ding wist ze zeker:

De gouden sleutel was nog maar het begin van het avontuur.

Nu moest Lou alleen nog bepalen welke route ze zou volgen.

Zou ze door het bloemenveld gaan, of langs de beek het bos in?